8. Vier keer winter in een jaar.
Ondanks dat ik voer bij de Koninklijke Warm Water Lijnen, heb ik toch 4x in 1jaar winter meegemaakt. Als tropenjaren dubbel tellen, telt zo’n jaar dubbel x dubbel= 4 jaar. Helaas voorziet de pensioenvoorziening daar niet in. Hoe dat kan? Tijdens de winter in Japan, vertrok ik met de Straat Futami naar Hongkong, waar het, wat temperatuur betreft voorjaar was. In Hongkong werd ik overgeplaatst van naar de Tjitarum waarmee ik weer de winter invoer van Noord China. Een maand of zeven later vond overplaatsing plaats naar de Tijnegara die koers zette naar Australie en Nw.Zeeland. U raadt het al: weer winter. En in datzelfde jaar vloog ik in decemberrrr…. met verlof naar Nederland.

9. Olielozing op de Jangtze Kiang.
We blijven nog even in China. Olie lozen binnen de 50 mijlszone is niet bevorderlijk voor het milieu, toch ontkwamen we er één keertje niet aan. Na een paar dagen voor anker te hebben gelegen, mochten we ‘s avonds laat de rivier, de Jangtze Kiang, op naar Sjanghai. Probleem was dat een tankje met afval smeerolie en brandstof mudje vol was en het zou nog wel een week duren voor dat die tank in open zee kon worden leeggeblazen. Besloten werd om de tank tijdens het manoeuvreren, gedeeltelijk in het gele modderwater van de rivier te blazen. Echter, behalve de loods kwam er een legertje veiligheidspolitie
Aan boord, wat het karweitje extra link maakte. Alle machinisten die vrij waren, stonden op strategische plaatsen om elkaar snel het sein “veilig”door te geven. Tijdens volle kracht vooruit, dus met hevig wervelend schroefwater werd eerst een klein deel van de olie overboord geblazen. Het resultaat was niet onaardig, al zagen wij toch wel een oliespoortje. Tijdens de volgende manoeuvre volle kracht, werd nog wat geloosd. We waren zelfs een beetje trots op de goede afloop; een volle sludge-tank (zo heet dat) kan behoorlijk wat problemen veroorzaken.
Nu zou zoiets echt niet meer kunnen. Bovendien is er nu in elke haven gelegenheid om afval- olie in een speciale tank aan de wal te pompen.

10. Er ging wat overboord !
Soms ging er na vertrek uit een haven wel een vrachtauto vol aan afval overboord. Keurig netjes buiten de 50-mijlszone. Veel stuwhout, karton maar ook, en dat was wel jammer, plastic.
En toch kwam je op zee nooit iets van afval tegen. Zelfs geen druppel olie. Hoe dat kan? Het schijnt dat in water aanwezige, minuscuul kleine, zandkorreltjes zich aan olie hechten. Vervolgens zakt olie onder het gewicht van de vele zanddeeltjes naar beneden. Na ca. 20 jaar is de olie opgelost.
Daarom durf ik nu die olielozing te noemen; deze olie is al bijna 2x opgelost. Ik neem aan dat scheepsvuil nu in elke haven keurig netjes wordt afgegeven.

11.Spionage reis.
We blijven nog even met het China van toen bezig. Tijdens een der reizen naar China, werd de gezagvoerder van boord gehaald op verdenking van spionage. Hij zou in Hongkong contact hebben gehad met de Engelse inlichtingendienst. Dit contact schijnt er wel geweest te zijn, echter de gezagvoerder wilde onder geen beding meewerken. Tijdens aankomst in China stond tot overmaat van ramp de diepte meter nog aan, en laat dat nou net verboden zijn. Na een dag werd de beste man weer vrijgelaten. Vervolgens hebben wij, alle Hollandse stuurlieden en machinisten, een brief gestuurd
naar de directie in Hongkong, met het verzoek niet meer op China te hoeven varen.
Verzoek werd overigens nooit gehonoreerd; ik ”mocht” zelfs nog een paar tripjes maken naar de Volksrepubliek van Mao.

12. Klimaatsverbetering in China.
Het politieke klimaat was in de jaren 60, vijandelijk en agressief voor ons westerlingen. Zo kregen wij speciale walpasjes waarop in niet mis te verstane woorden stond: “Defeat the American agressor and all their running dogs”. Het was niet moeilijk te raden wie die “honden”waren.
Of onze “protestbrief”aan de HongKong directie er mee te maken heeft gehad ? In elk geval werd het klimaat in de jaren 70 wat milder. Westerlingen werden wat vriendelijker behandeld, de bedrijvigheid nam toe en de mode werd wat fleuriger. Bestond de “mode” aanvankelijk voor zowel mannen als vrouwen uit grijze werkpakken (grijze pet, grijze shawl, grijs jasje, grijze broek en een grijze uitdrukking), heb ik nog meegemaakt dat er meer kleur op straat te zien was: geel, rood en blauw. Niet schokkend, maar toch een begin.

13. Acupunctuur.
Zo werden we eens uitgenodigd, voor een bezichtiging van de Chinese muur. Ging op ’t laatste moment niet door vanwege een zee aan administratieve rompslomp. Maar je merkte iets van ontspanning. Een andere keer werden we uitgenodigd een bevalling onder accupunctuur bij te wonen. Deze letterlijke en figuurlijke openheid ging de autoriteiten kennelijk wat te ver, en werd er geswitched naar een operatie, waarbij een kropgezwel (ter grootte van een appel) onder acupunctuur werd weggesneden. De patiënt had een vracht naaldjes in oren, handen en tenen en bleef bij kennis zonder een krimp te geven.
Doekjes voor het bloeden werden in schoon, warm water uitgespoeld en weer aan de chirurg overhandigd. Toch zeer indrukwekkend.

14. Zuid Afrika en z’n Racisme.
We steken even de Indische Oceaan over naar Zuid Afrika.
Als ik in het weekend in Kaapstad lag, hoefde ik maar een telefoontje te plegen en ik werd door geëmigreerde dorpsgenoten gastvrij op een heerlijk weekendje onthaald. Ik ontkwam er niet aan om ’s zondags mee te gaan naar de kerk. Verlichting in de kerk was niet nodig, vanwege de aanwezigheid van uitsluitend “blankies”. Na afloop met de hele familie op de koffie en borrel bij het stamhoofd. Daarna kwamen de verhalen los, vooral toen ik heel voorzichtig over de Apartheid begon; ik kon het niet laten. Een tsunami aan argumenten, gelardeerd met negermoppen, spoelde over me heen.
Het kwam er volgens hen simpeltjes op neer dat er twee soorten mensen waren geschapen: supermensen, en pseudo-mensen.
De wereld was “Slegs vir blankies”. Overal kwam je bordjes met dat opschrift tegen: op banken in parken, openbare toiletten, bussen enz…Dat was in de jaren ‘60/’70. Er is sinds die tijd veel veranderd in Zuid Afrika weten we inmiddels.
Toch bewaar ik menig leuke herinneringen aan de fam.Koelewijn in Kaapstad. Bedankt nogmaals.